ഇന്ദ്രനീലാംബര വീഥിയിലമ്പിളി
ചെമ്മരിയാടുമായ് വന്നനേരം
നന്ദനാരാമനികുഞ്ചത്തിലെ ചെറു
മഞ്ചലിൽ കാതോർത്തു ഞാനിരുന്നു.
നിൻ പദനിസ്വനവീചികളക്ഷമാ-
ലെന്നെപ്പുണരുവാൻ കാത്തുനിൽക്കെ
മന്ദസ്മിതപ്പൂനിലാവു പൊഴിച്ചു നീ
എന്നന്തികത്തിലണഞ്ഞു മെല്ലെ.
പന്നഗരാജകുമാരി നീ വീണയാ-
യെൻവിരിമാറിൽ പടർന്നീടവേ
സിന്ദൂരരേഖകൾ ചാലിച്ച നിൻചൊടി-
ച്ചെണ്ടു വിരിഞ്ഞതു ഞാനറിഞ്ഞു.
എൻവിരൽച്ചുംബനപ്പാരിജാതങ്ങളിൽ
മന്ദസ്മിതങ്ങൾ വിരിഞ്ഞനേരം
വിസ്മയലാവണ്യമേ വിരൽത്തുമ്പിൽ
നീവിശ്ലഥഗാനമായ് മാറിയല്ലോ!
രാവേറെയാകുന്നു, യാമങ്ങൾ പോകുന്നു,
രാക്കിളിപോലുമുറക്കമായി.
നീഹാരകമ്പളം വാരിപ്പുതച്ചിരുൾ
പാടവരമ്പത്തുറക്കമായി.
നാമിരുപേരും യമുനയ് മാറവേ,
ആന്ദോളനത്തിലലിഞ്ഞീടവേ
നിൻകപോലത്തിൽ മുഖംനോക്കുമമ്പിളി
തെല്ലനുരാഗിയായ് മാറുന്നുവോ?
